Kan de NS niet weer de derde klas invoeren (dan kan de eerste wel weg, zit vaak toch niemand)? En die reserveren voor allerlei korting/studentenkaart etc – houders. Die betalen peanuts maar nemen wel alle zitplekken in beslag. Kan ik weer staan terwijl ik vet betaal. Ik hoor u zeggen: waarom reis je dan niet 1e klas? Nou, ook dat heb ik geprobeerd en dan kwam ik soms alsnog in de tweede klas terecht omdat dat de enige plaats was waar nog plek was…. Bovendien vind ik de prijs van eerste klas echt belachelijk. Dat slaat al helemaal nergens op.

En dan de viesheid in zo’n trein. Naar de vloer moet je al helemaal niet kijken. Nieuw initiatief: sms-en als het smerig is in de trein. volgens mij is dat de omgekeerde wereld. Je kunt de boel toch ook gewoon schoonhouden???? Nee, het moet eerst een vieze bende zijn, dan ga ik sms-en en dan komt er een schoonmaakploeg. En nu we het toch over viesheid hebben. Nederland wordt steeds viezer. op de meeste werkplekken is het al een stoffige vieze bende en dat ligt niet aan de schoonmakers. Die kunnen nu eenmaal niet in 3 minuten een kantoor schoonmaken, stofzuigen en nat afnemen. Maar ja, eerlijk handwerk mag tegenwoordig niks meer kosten. De werkgever heeft liever iedereen met stofallergie thuiszitten…..

Voorlopig houd ik dus toch de auto aan. scheelt me ook de nodige verkoudheden want al dat geproest op minder dan een meter afstand zorgde voor twee verkoudheden achter elkaar. Zit nu al vier weken te snotten dankzij een paar treinreizen. volgens sommigen zal dat dan goed zijn voor de weerstand maar daar geloof ik geen bal van. voorkomen is beter dan genezen.

Maar goed, ik weet eigenlijk al lang waar de kous knelt. Het aloude medium: geld. als er iets minder geïnvesteerd was in de Betuwelijn dan hadden we nu niet met de shit gezeten. Al heel erg lang geleden had men namelijk over moeten stappen op betere sein- en wisselsystemen. Maar ja, je kunt het geld maar een keer uitgeven en meestal gebeurt dat in NL aan de verkeerde dingen die vervolgens ook nog twee keer over het budget heen gaan. En goed, de NS zal d’r ook wel wat mee te doen hebben maar ProRail behandelt elke wissel die niet werkt als storing en zegt vervolgens dat ze niet overal tegelijk bij kunnen zijn. Mijn inziens hadden ze meer moeten investeren in het voorkomen van die storingen. Hadden ze nu ook niet als gekken in busjes overal naartoe hoeven rijden om wissels te ontdooien…

En dan vindt men het raar dat de Nederlander niet uit de auto wil. Nee, als je met de trein naar je werk moet, dan moet je om 05.30 op om om 00:24 weer thuis aan te komen na vijf uur te hebben gewerkt en dat soort vervoer wordt ook nog door de overheid gestimuleerd. De laatste keer dat ik met de trein naar Amsterdam ging was ik heen vijf uur onderweg en terug nog langer. Goed voor de overuren en maaltijdvergoedingen maar milieubewust en financieel aantrekkelijk? Waar zouden we zijn zonder de trein? Nou, het antwoord weet ik wel: op de plaats van de bestemming. ik stel mijn jaarabonnementje nog maar ff weer uit. Wat een ellende. Ik blijf voorlopig nog maar ff in de auto. Ook niet alles maar tenminste geen last van Prorails en NS’en.

Het is bijzonder, zelfs de grootste pessimisten hebben ´last´ van dit fenomeen. Ik denk dat het te maken heeft met een van de sterkst ontwikkelde overlevingsstrategieen van de mens. Niet focussen op het negatieve maar vooruitkijken naar de kansen die er mogelijk weer aan de horizon verschijnen.

In het huidige tijdsgewricht zijn er veel negatieve factoren die er op je af komen. Verlies van werk, inkomen, zekerheid. Niets is meer zeker om maar met Delta Lloyd te spreken. Een goed voorbeeld is het nieuws.  80% daarvan is  sowieso negatief geladen. Anders was het vermoedelijk geen nieuws geworden. Waarom blijven we er dan toch naar kijken? Omdat we toch weer benieuwd zijn wat voor oplossingen er komen en of het morgen niet weer een tikkeltje beter gaat in onze wereld en omgeving.

Ook  zijn er in economisch slechte tijden nog steeds ontelbare mensen die kansen zien, ruiken, voelen, ontdekken en vinden. Natuurlijk zijn er ook beroepspessimisten maar zelfs die vinden toch weer elke dag een reden om uit bed te stappen en aan het werk te gaan. Dat feit is in ieder geval een positief ding in hun leven. Daar kan zelfs de grootste pessimist niet om heen.

Natuurlijk heeft ieder mens ook wel eens een slechte dag en kennen de meeste mensen een aantal zaken in hun werk of privé waar ze op z´n zachtst gezegd niet blij van worden. Toch denk ik dat we snel negatieve dingen vergeten en dat positieve zaken veel beter in ons geheugen bewaard blijven.

Mijn stelling van vandaag: de mens is een van nature positief ingesteld wezen of hij/zij dit nu wil of niet.

Het geheugen van de mens is ingesteld op het onthouden en terughalen van positieve momenten en zaken. Negatieve zaken blijven wel bewaard maar worden zoveel als mogelijk naar de achtergrond verdrongen. Wel leren we van negatieve zaken. Zeker als we daarmee ons leven kunnen verlengen en verbeteren. Ieder mens leert van negatieve dingen. Om ze te kunnen herkennen, voorkomen of om er ver van te blijven. Dit alles komt voort uit lijfsbehoud en zit tot in het diepst van onze ziel ingebakken.

foto: www.merijnsoeters.com

Op de eerste november lagen we voor de start in de Pluvius te wachten in de Fluvius. Of was het net andersom? Een Laak-lid kon het dan ook niet laten om te roepen dat wij met onze boot schuld waren aan de bakken vol met regen die uit het zwerk op ons neerdaalden. “Hoe kun je een boot ook Pluvius noemen?” Vermoedelijk was zijn blik vertroebeld door een regendruppel of misschien betrof het zijn geest die verward was geraakt door de overvloedige neerslag? Het was duidelijk, hij had onze Snelle Rivier verward met gestaag neerdalende regen en och, zo ver zat hij er niet eens naast, het was allebei water in een vloeibare vorm.

Een hoosvat waren we vergeten, ademende regenjacks ademden op een gegeven moment alleen nog maar water. Uiteindelijk bleek niets bestand tegen de gestadig vallende droppels, bestaande uit een voor een levend wezen onmisbaar vocht. Een droogdoek kon de vloed op een gegeven moment ook nog maar amper keren. Tien keer uitwringen en ik kon weer opnieuw beginnen. Mijn gewring had maar weinig nut. Behalve dan dat ik als enige in de boot de voetjes nog redelijk droog kon houden. De rest van de crew besloot maar met klotsende enkels te starten. Wat maakte het ook nog uit?

Normaal houd ik mij verre van regen maar och, als je er eenmaal in zit dan moet je er maar het beste van maken. De dag was droog begonnen en ondanks de slechte weersberichten, (och wie gelooft tegenwoordig nog in het KNMI??) hadden we goede hoop dat het bij wat gemiezer zou blijven. Zoals dat wel vaker zo gaat, begon tijdens de reis richting Amsterdam het zwerk steeds meer te betrekken. Donkere wolken schoven voor een waterig zonnetje, boomtoppen begonnen te bewegen en ja hoor, de ruitenwissers van de auto werden gedwongen hun eentonige beweging te starten, heen en weer, in een rustige cadans. Zo werd onze voorruit van de auto tot aan Amsteledamme van de nodige regendruppels ontdaan.

Aangekomen bij de boorden van de Amstel bleek de meidenvier met Iris droog over de finish te zijn gekomen. Ook de mannen boordvier was nog redelijk droog over de finish gekomen maar de bemanning kwam in het (voor ons) eerste echte buitje van de dag met de Wellebeek (ook al zo’n waterige naam) aanlopen. Helaas voor hen hadden wij net de Fluvius in de schragen gehangen dus zij besloten eerst maar eens rustig te gaan douchen na hun boot op de botenwagen te hebben gelegd. We waren hen dankbaar voor hun galante gebaar want we waren net op de helft met het ombouwen van de Vidrus van lichte meidenboot naar zware herenboot en zaten niet zo heel erg ruim meer in onze tijd.

We kwamen vlot van het vlot en na wat preliminaire bewegingen voor de start, welke ik u zal besparen, was het grote wachten weer eens begonnen. Zoals gewoonlijk weer geen nintendo of boek bij de hand dus tsja, dan ga je maar eens wat om je heen kijken om de tijd te doden. Maar dat was buiten onze stuur gedacht. Meestal worden wij in de trainingen gestuurd door een jonge dame of heer die een familierelatie onderhoudt met een van de bemanningsleden. Deze keer was echter stuurvrouwe Elise aan boord geklommen en wij mannen kwamen er al snel achter dat er meer plekken op aarde zijn dan de voor u als lezer welbekende plekken, waar een vrouw de baas is. Natuurlijk wisten wij als zelfbewuste, geëmancipeerde metromannen al lang, dat er veel meer dan de als bekend veronderstelde plekken zijn, waar de vrouw de baas is. Maar de natuurlijke vanzelfsprekendheid en elegance waarmee wij werden aangesproken, waren we niet gewend. Kortom: we waren wat van ‘slag’. We gingen hier en daar zomaar spontaan halen en uit de boot kijken maar ons werd in onmiskenbare bewoordingen duidelijk gemaakt dat zulke zaken door onze stuurvrouwe niet werden getolereerd. En zo hoort het natuurlijk ook. Er kan er maar een de baas zijn in een vier en die taak is niet weggelegd voor de roeier. Wij werden op onze verantwoordelijkheid gewezen en al snel na de start werd ons duidelijk dat wij als taak hadden onze stuurvrouwe zo snel mogelijk langs andere boten te varen en deze ver achter ons te laten. Inhalen van andere schepen werd kortstondig ons levensdoel en wij werden vakkundig ‘opgezweept’ tot een ultiem tempo en dito haal. Voor onze inspanning werden wij beloond met strak stuurwerk en enthousiaste verbale ondersteuning. Enkele honderden meters voor de finish sloeg de schrijver dezes nog een klein visje, de lezer dezes begrijpt ongetwijfeld welke soort, maar gelukkig remde dit de boot niet al teveel af en werd het haken van de vis door de mede-bo(nd)ot-genoten na de finish ruimhartelijk vergeven. Gelukkig had de vis na één haal het hazenpad gekozen. Menig man die geregeld met stok langs de kant van het water zit, zou enthousiast zijn geworden na het aan de haak slaan van een dergelijke vis maar de schrijver dezes kon er alleen maar bedroefd van worden en was zichtbaar blij dat de vis zo enthousiast van de haak was gesprongen, zoals u ongetwijfeld zult begrijpen.

© Henk Kremer

Na wat hulp van een vriend, (hartelijk dank daarvoor) draaide de boel wel maar ik kreeg mijn thema niet geïnstalleerd zoals ik het wou, ik kon de content niet uploaden want de plugins kreeg ik niet aan de praat en meer van dat soort shit. En om nu alles te gaan knippen en plakken, dat ging me toch net wat te ver. Bovendien krijg je dan de data van je berichten niet goed in het systeem.

Ik heb het spul eerst maar even uitgezet en een workaround gecreëerd want dit kost me wat teveel energie. Gisteravond tot in de kleine uurtjes bezig geweest om allerlei instellingen te veranderen en zoektochten op allerlei fora over wat er mogelijk aan de hand kon zijn maar niets hielp. Dus nu doen we het voorlopig maar weer met de good-old web-applicatie. die doet het tenminste en geeft mij precies wat ik wil zonder ingewikkeld geïnstalleer, foutmeldingen en wat dies meer zij.

Ik zie zojuist dat mijn hoster een speciaal wordpress-pakket heeft. Natuurlijk weer tegen extra kosten en een duurder abonnement  maar misschien dat dat werkt? Ik overweeg het te proberen.

Onderweg de nodige pannenkoeken soldaat gemaakt want roeien doe je niet met een lege maag. We waren lekker vroeg en hadden dus nog plek op P1 of  P2 (ik weet niet meer welke). Dus klein stukje lopen en voila, daar kwam Cornelis  Tromp in beeld. De botenwagen stond er gelukkig al. En dat was geen vanzelfsprekendheid omdat de avond ervoor onze chauffeur nog langs de kant van de weg stond met een kapotte koelslang. Gelukkig had hij het allemaal nog kunnen regelen maar dat had hem nog wel wat nachtrust gekost: Waarvoor HULDE!

Later bleek hij een tiental meters verderop op dezelfde parkeerplaats te staan maar toen wij aankwamen, lag hij nog van zijn welverdiende ochtendrust te genieten. Omdat ik pas laat in de middag hoefde te starten en mijn maat in de skiff ging, had ik mooi tijd om te fotograferen en verrek, die fiets hing toch achterop de auto, die kon ik mooi gebruiken om de omgeving eens te verkennen. Van een eerdere editie wist ik dat er een fietspad langs de vaart/kanaal/rivier (geen idee wat voor water het eigenlijk is….) maar dat dit meer een ATB-pad dan een fietspad was omdat ik onze coach daarover heen had zien ‘stuiteren’. Maar goed, de uitdaging aangegaan en een mooi plekje gezocht. Helaas geen boek of nintendo meegenomen dus het wachten nam weer eens een aanvang. En dat wachten duurt altijd langer dan je denkt. Maar daar kwam op een gegeven moment toch de eerste roeier aan. Ik zal jullie de details van het fotograferen besparen, zo boeiend is dat nu ook weer niet. ISO/sluitertijd/diafragma/scherpstelpunt/belichting/regen/vieze beesten in het zand et cetera.

Helaas niet alles op de foto kunnen zetten van de eerste heat want ik moest mijn maat zijn schoenen aangeven en meehelpen bootje tillen. afriggeren, opriggeren (de twee voor ‘s middags) en vervolgens koffie zuipen, rondhangen, praten met de ‘vakantiegangers’ die pas om 11.00 uur hoefden roeien en dus nog wat langer op hun nest hadden kunnen liggen. Vervolgens nog een uurtje in de auto half liggen pitten. De ideale ‘relaxte’ wedstrijdvoorbereiding.

Vervolgens met ons ‘paradepaardje’ Pegasus de tocht naar het vlot ingezet. Zoals gewoonlijk waren we niet de enigen en was het weer een gedrang van jewelste. Maar goed, het ging allemaal best wel ‘vlotjes’. Helaas moesten we senioren A starten. En met Vet A en B (in z’n laatste jaar dus bijna C) in de boot levert dat meestal niets op. We vermoedden dat we door ons hoge startnummer achterin moesten starten. Ook de anderen van senioren A wisten niet wat de bedoeling was. Dus we lagen bij de start keurig achteraan. Dat was dus niet de bedoeling. We werden naar voren gedirigeerd en kregen op onze sodemieter. We zouden strafseconden krijgen. Oh, wat erg…. Niet dus, we hadden toch geen illusie dat we heren senioren A in de 2x zouden winnen met allemaal studenten van rond de 20/25 in ons veld. Maar goed, als tweede gestart en als laatste gefinisht. Achteraf was het wel logisch dat heren senioren A (snel nummer) als eerste moesten starten maar ik begrijp nog steeds niet waarom we dan van die hoge nummers hadden gekregen.  Nou ja, ik zat er niet erg mee.  Met onze tijd kwamen we redelijk mee in het heren veteranenveld en we hadden weer wat wedstrijdervaring opgedaan. Eerste worden hadden we sowieso niet op gerekend. Ken uzelf! Vervolgens koffie/bier/chocomel/wijntje om de dag af te sluiten en na de thuisreis en het boten afladen tot slot nog patat MET wat erbij bij een roeifamilie thuis. Gezelligheid troef! Wat wil een mens nog meer….

Voor de liefhebber nog ff de link naar de foto´s±

http://bit.ly/2Ibg7H (oypo, voor het nabestellen van de  foto’s)

http://bit.ly/2ldXV8 (picasa, voor het bekijken van de foto’s)

De getoonde foto is trouwens niet van mijn hand maar van de hand van twee roeisters van mijn vereniging met mijn camera gemaakt (Iris en Brighid bedankt!)

Verdere foto’s  vind je hier:

http://bit.ly/2Ibg7H (oypo, voor het nabestellen van de  foto’s)

http://bit.ly/2ldXV8 (picasa, voor het bekijken van de foto’s)

Nooit eerder betrad hij midden in zijn stad een dergelijke vlakte. Nooit eerder voelde hij zo van dichtbij een zo grote leegheid. Allesoverheersend zoog de vlakte zich in hem op en legde volledig beslag op hem. Het was of hij geen wil meer had, hij geen mens meer was, alleen nog maar een wezen.

Gedachten die hij zo even nog had, vlogen weg het zwerk in. Er was geen vogel of ander dier te zien. De beklemmende gedachte, alleen te zijn op een wereld die alleen maar bestond uit een dorre vlakte, liet hem niet los.

Er was behalve wat geruis geen geluid te horen, de stilte was beangstigend. Hij zou  zijn oren en ogen willen sluiten om de wereld om hem heen maar niet te hoeven zien en horen.

Zijn hoofd vulde zich met gedachten: overkomende vliegtuigen, geschreeuw en het angstaanjagende geluid van Duitse stuka´s die hun lading over de stad uitstorten. Vlammen, verzengende vuurzeeen, instortende gebouwen, mensen in doodsangst, hij beleefde het na zes jaar allemaal opnieuw.

Jarenlang was hij weg geweest maar hij beleefde de gebeurtenissen van die dag in zijn geest als toen hij er middenin stond. De pijn, de hitte, de verschrikking, de zware inslagen en het niet te beschrijven lawaai van mensen, machines en de geur van vernietiging.

Toen hij zijn ogen opende, zag hij weer de vlakte, open, kaal en dor. Een achtergebleven restant van een inferno wat hij nooit meer wenste mee te maken. Wat er hier ook gebouwd zou worden, hoe men ook z´n best zou doen om deze vlakte weer met iets nieuws te vullen om het gebeurde te vergeten. Deze leegte zou voor hem in zijn herinnering altijd blijven bestaan. Nooit meer zou Rotterdam voor hem hetzelfde zijn.

De rest staat hier: http://www.fotoboeksalland.nl/fotoboek/thumbnails.php?album=36